داد درویشــــــی از سر تمــــهــیــــد

                                سر قلیــــان خویش را به مــــریـــــد

 گفت کز دوزخ ای نـــــکـــو کـــــــردار

                                قـــــدری آتــــش به روی آن بگــــذار

 بگــــرفت و بـــبـــــرد و بـــــــــاز آورد

                               عقـــــــــد گوهـــــــــر ز درج راز آورد

 گــــــــفت در دوزخ هــرچـه گـــردیدم

                              درکـــات جحیـــــــــــم را دیــــــــــدم

 آتـــش و هیــــــزم و ذغــــال نبــــــود

                            اخگـری بهــــــر اشتــعـــــال نبــــــود

 هیــــچ کس آتشــــــی نمی افروخت

                           ز آتش خویش هر کسی می سوخت

ديشب يكي از دوستان خبر آزادي اين همكلاسي قديمي رو داد. خبر خيلي خوبي بود بعد اين همه خبرهاي ناگوار خوشهالي رو دوباره به يادمون آورد.